Μπαρτολομέ Εστέμπαν Μουρίγιο

Με το σημερινό Doodle η Google τιμά τον Ισπανό ζωγράφο μπαρόκ, Μπαρτολομέ Εστέμπαν Μουρίγιο.

Ο Bartolomé Esteban Murillo (γεννημένος στα τέλη Δεκεμβρίου του 1617, ήταν ισπανός ζωγράφος μπαρόκ. Αν και είναι περισσότερο γνωστός για τα θρησκευτικά του έργα, ο Murillo παρήγαγε επίσης σημαντικό αριθμό ζωγραφιών σύγχρονων γυναικών και παιδιών. Αυτά τα ζωντανά, ρεαλιστικά πορτραίτα των κοριτσιών, των αχινών του δρόμου και των ζητιάνων, αποτελούν ένα εκτεταμένο και ελκυστικό ρεκόρ της καθημερινής ζωής της εποχής του.

Ο Μπαρτολομέ Εστέμπαν Μουρίγιο γεννήθηκε στη Σεβίλλη το 1617 από τους Γκασπάρ Εστεμπάν και Μαρία Πέρεζ στη Σεβίλλη ή στην Πύλα. Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του δεν είναι γνωστή, βαπτίστηκε στις 31 Δεκεμβρίου του 1617 ή την 1η Ιανουαρίου 1618. Ήταν το μικρότερο από τα 14 παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας του ασκούσε το επάγγελμα του κουρέα – χειρουργού, αλλά απεβίωσε, όπως και η μητέρα του, όταν ήταν σε μικρή ηλικία και την ανατροφή του ανέλαβαν ο θείος και η θεία του. Σπάνια χρησιμοποίησε το επώνυμο του πατέρα του και αντ ‘αυτού πήρε το επώνυμό του από τη γιαγια της μητέρα του, Ελβίρα Μουρίγιο.

Ξεκίνησε τις σπουδές του στη Σεβίλλη από τον Χουάν ντε Καστίγιο (Juan del Castillo), ο οποίος ήταν συγγενής της μητέρας του (ο θείος του Μουρίγιο, Αντώνιο Πέρεζ, ήταν επίσης ζωγράφος). Τα πρώτα έργα του επηρεάστηκαν από τους Zurbarán, Jusepe de Ribera και Alonzo Cano και μοιράστηκε την έντονα ρεαλιστική τους προσέγγιση. Η μεγάλη εμπορική σημασία της Σεβίλλης κατά την εποχή εκείνη εξασφάλιζε ότι ήταν αντικείμενο καλλιτεχνικών επιρροών από άλλες περιοχές.

Έγινε εξοικειωμένος με τη φλαμανδική ζωγραφική και την «Συνθήκη για τις Ιερές Εικόνες» του Μόλαν (Ian van der Meulen ή Molano). Καθώς η ζωγραφική του αναπτύχθηκε, τα σημαντικότερα έργα του εξελίχθηκαν προς το γυαλισμένο ύφος που ταιριάζει στις αστικές και αριστοκρατικές προτιμήσεις της εποχής, που αποδείχτηκαν ιδιαίτερα στα ρωμαιοκαθολικά θρησκευτικά του έργα. Ένα από τα πρώτα του έργα, Η Παναγία του Ροσάριο (1642) φέρει σαφείς επιδράσεις τόσο από τον φλαμανδικό ρεαλισμό όσο και από τον ιταλικό μανιερισμό του 16ου αιώνα.

Το 1642, σε ηλικία των 26 ετών, μετακόμισε στη Μαδρίτη, όπου έμεινε για 3 χρόνια και εκεί εξοικειώθηκε με τη ζωγραφική του Βελάθκεθ (Velázquez). Τα πλούσια χρώματα και οι απαλά διαμορφωμένες μορφές της επακόλουθης εργασίας του υποδηλώνουν αυτές τις επιρροές. Το 1645 επέστρεψε στη Σεβίλλη και παντρεύτηκε τον Beatriz Cabrera y Villalobos, με την οποία τελικά απέκτησε έντεκα παιδιά.

Εκείνη τη χρονιά ζωγράφισε έντεκα καμβάδες για το μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου Ελ Γκράντε στη Σεβίλλη. Αυτά τα έργα που απεικονίζουν τα θαύματα των φραγκισκανών αγίων έχουν διαφορετικό στυλ από το αρχικό του, κλίνοντας περισσότερο προς το πλέον σύγχρονο ρεύμα του νατουραλισμού που εγκαθιδρύθηκε στη Σεβίλλη από τον Ντιέγο Βελάθκεθ και τον Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν (Francisco de Zurbarán).

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία των έργων του Murillo είναι ήδη εμφανή: η κομψότητα και η ομορφιά των γυναικείων μορφών και των αγγέλων, ο ρεαλισμός των λεπτομερειών της νεκράς φύσης και η συγχώνευση της πραγματικότητας με τον πνευματικό κόσμο, η οποία είναι εξαιρετικά καλά αναπτυγμένη σε κάποιες συνθέσεις του.

Τη δεκαετία του 1650 το στυλ του Μουρίγιο υφίσταται βαθιά αλλαγή, η οποία αποδίδεται κυρίως σε επίσκεψή του στη Μαδρίτη, όπου αναμφίβολα συναντήθηκε με τον Βελάθκεθ και παράλληλα μελέτησε τα έργα του Τιτσιάνο, του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και του Άντονι βαν Ντάικ που περιλαμβάνονταν στις βασιλικές συλλογές.

Οι Αγίες Ιουστίνη και Ρουφίνα, προστάτριες της Σεβίλλης, 1666, Σεβίλλη, Μουσείο de Bellas Artes
Η Άσπιλος Σύλληψις του Εσκοριάλ, 1660-1665, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο

Οι φόρμες του γίνονται απαλότερες, τα χρώματα πιο ζωηρά και οι πινελιές του πιο τολμηρές. Το γεγονός που αποτυπώνεται στον πίνακά του Η άμωμη σύλληψη. Το 1656 ζωγραφίζει το Όραμα του Αγίου Αντωνίου, έναν από τους πιο διάσημους πίνακές του, στον οποίο είναι εμφανής η επίδραση της Βενετικής σχολής με το αποκαλούμενο «αιθέριο» (vaporous) στυλ.

Το 1660 γίνεται ένας από τους ιδρυτές και πρώτος πρόεδρος της Ακαδημίας Ζωγραφικής της Σεβίλλης και τις επόμενες δύο δεκαετίες εκτελεί πολλές σημαντικές παραγγελίες. Από το 1678 και ύστερα, εργάζεται σε μια νέα σειρά πινάκων, για τον Ξενώνα των Αξιοσέβαστων Ιερέων (Hospicio de Venerables Sacerdotes) της Σεβίλλης, ανάμεσα στους οποίους είναι και η Άμωμος Σύλληψη του Σουλτ, που επονομάστηκε έτσι επειδή μεταφέρθηκε στη Γαλλία από τον Νικολά-Ζαν ντε Ντιέ Σουλτ (Nicolas-Jean de Dieu Soult) κατά τη διάρκεια των Ναπολεοντείων πολέμων.

Πέθανε στη Σεβίλλη το 1682 στην ηλικία των 64 ετών. Ο θάνατός του, για μεγάλο χρονικό διάστημα, αποδόθηκε λανθασμένα σε μια κήλη που προκλήθηκε από πτώση από ένα ικρίωμα ενώ εργαζόταν σε μια τοιχογραφία στη Santa María la Blanca (Cadiz). Ωστόσο, πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι αυτή η θεωρία δεν ισχύει.

Οι συλλογές βρίσκονται σε πολλά μουσεία του κόσμου. Μουσείο του Κάντιθ, del Prado στη Μαδρίτη, στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας στο Λονδίνο, στο Μουσείο Τέχνης Timken στο Σαν Ντιέγκο, στο Μουσείο Τέχνης Krannert, Champaign, Illinois, στο Μουσείο Τέχνης Mabee-Gerrer στο Shawnee της Οκλαχόμα και στο Μουσείο Meadows στο Southern Methodist University του Ντάλλας του Τέξας.

Γνωστά έργα του

Η Παναγία του Ροσάριο, 1642

Ο μικρός Χριστός με το κοχύλι, 1670, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο

Η Άσπιλος Σύλληψις του Εσκοριάλ, 1660-1665, Μαδρίτη, Μουσείο του Πράδο

Οι Αγίες Ιουστίνη και Ρουφίνα, προστάτριες της Σεβίλλης, 1666, Σεβίλλη, Μουσείο de Bellas Artes

Η σύζυγος του Ιωσήφ, καθεδρικός ναός της Σεβίλλης, Ισπανία 1640-45

Νεαρός άνδρας με καλάθι με φρούτα ή προσωποποίηση του καλοκαιριού, 1640-50

Το κορίτσι με το νόμισμα ή κορίτσι της Γαλικίας, 1645-50

Ο νεαρός ζητιάνος, 1645, Μουσείο του Λούβρου, Παρίσι, Γαλλία

Αγόρια Τρώγοντας σταφύλια και πεπόνι, γ. 1645-46, Alte Pinakothek

Ταξίδι στην Αίγυπτο, 1645-50

Η Παναγία του Ροδαρίου 1650-55, Museo del Prado

Ευαγγελισμός, 1655-60, Μουσείο Ερμιτάζ, Ρωσία

Λατρεία των Μάγων, 1660

Αποκάλυψη της Παναγίας στον Άγιο Ιλδεφόνιο, 1660

Η γιορτή γάμου στην Κάνα, 1672, Ινστιτούτο Καλών Τεχνών Barber

Αποκάλυψη της Παναγίας στον Άγιο Ιλδεφόνιο, 1660

arxaia-ellinika.blogspot.com
Author:

Αρχαία Ελληνικά

Powered by WPeMatico