Το  ελληνικό Πάσχα του καλοκαιριού «Η Κοίμησις της Θεοτόκου»

 

Οι χιλιάδες κάτοικοι και επισκέπτες της περιοχής της Πάργας και του Φαναρίου συναντώνται κυρίως σε δύο μεγάλες εκδηλώσεις που διοργανώνονται στην Πάργα και στο  παραποτάμιο χωριό Γλυκή, το οποίο βρίσκεται στα όρια Θεσπρωτίας και Φαναρίου.

Δύο προορισμοί με εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα εκδηλώσεων.Το χωριό Γλυκή τον Δεκαπενταύγουστο σμίγει τρεις νομούς, της  Θεσπρωτίας, της Πρέβεζας, των  Ιωαννίνων  αλλά και παραθεριστές που θέλουν να  έρθουν σε επαφή με τη λαϊκή παράδοση, με αφορμή το πανηγύρι που διοργανώνεται στη χάρη της Παναγίας.

Η Πάργα είναι ο δεύτερος μεγάλος σταθμός που πραγματοποιεί διήμερες εκδηλώσεις  θρηκευτικού και ιστορικού χαρακτήρα.

Στο νησάκι της Παναγίας 14 Αυγούστου στήνεται λαΪκό γλέντι με τοπική παραδοσιακή μουσική και 15 Αυγούστου κάθε χρόνο αναβιώνει το έθιμο της  «βαρκαρόλας» που αναπαριστά την επιστροφή των Παργινών και των ιερών Κειμηλίων στην ελεύθερη  πόλη της Πάργας.

Δύο σειρές από πλεούμενα από το Κάστρο  και τα νησάκια Παυλούκες, στολισμένες με ενετικά φανάρια, φτάνουν στο λιμάνι, όπου πλήθος κόσμου τους υποδέχεται με εορτασμούς και πυροτεχνήματα.

Δε λείπουν και άλλα μικρότερα πανηγύρια, όπως είναι το ημερήσιο πανηγύρι που στήνεται μπροστά στην αυλή της εκκλησίας της Παναγίας στο Σταυροχώρι Φαναρίου, δίπλα στην κοίτη του ποταμού Αχέροντα.

Μετά το πέρας της θείας λειτουργίας σειρά έχει η παραδοσιακή μουσική με ζωντανή δημοτική ορχήστρα να παίζει ηπειρώτικα τραγούδια, ενώ τα ψητά και τα ποτά είναι προσφορά των ίδιων των κατοίκων για το καλό της ημέρας.

Ο  Δεκαπενταύγοστος με  τα ήθη και τα έθιμά του είναι μεγάλος σταθμός στη διάρκεια του δωδεκάμηνου χρόνου, σφυρηλατεί  την ελληνική σκέψη και συνείδηση, παράλληλα συμβάλλει στην ενδυνάμωση της χριστιανικής πίστης.

«Μαρία  λεν την Παναγιά, Μαρία λεν και σένα…» τούτο το τραγούδι πρωτοστατεί στα πανηγύρια του Δεκαπενταύγουστου στην Ήπειρο, θέλοντας να τιμήσουν οι ηπερώτες τη Θεοτόκο Μαρία, σαν ανταμώνουν ανήμερα  στην πλατεία του χωριού.

Ευλογημένη και σεβάσμια η μέρα αυτή, καθώς τιμούμε τη μάνα όλων των ανθρώπων, την ΠΑΝ-ΑΓΙΑ,  με σεμνότητα και ευλάβεια για την παρηγοριά  και τη βοήθεια που προστρέχει να δίνει, σε κάθε δύσκολη στιγμή που βιώνουμε. Υπό τη σκέπη της αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους  και τους οδηγεί με τα θαύματά της.

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας των Ελλήνων που έχει ιδιαίτερη χάρη όχι μόνο γιατί είναι ο μήνας των διακοπών και της εξόρμησης στη φύση αλλά και για τη θρησκευτικότητά του με τη μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας, την Κοίμηση της Θεοτόκου. Την τιμούμε με  τρόπο ξεχωριστό, διότι η προσωπική και εθνική μας ζωή είναι συνυφασμένη με την προστασία της Μεγάλης Μάνας του κόσμου.

Μεγάλα προσκυνηματικά κέντρα της χάρης Της  γίνονται  πόλοι έλξης χιλιάδων πιστών. Είναι πάμπολλοι οι ναοί σε όλη την Ελλάδα, αφερωμένοι στη σεπτή Της Κοίμηση  και πανηγυρίζουν λαμπρά  την έξοδό Της από τον κόσμο και την είσοδό Της στην αιωνιότητα και την ατέρμονη δόξα.

Πολλές διαφορετικές ονομασίες αποδίδουν τις θείες χάρες Της και τα θαύματά Της. Οι χριστιανικοί ναοί που έχουν χτιστεί στον ελληνικό χώρο συνδέονται στενά με τις θαυμαστές εμφανίσεις Της στην καθημερινή ζωή των πιστών.

Ορισμένοι τόποι λατρείας, όπως της Παναγίας στην Τήνο, της Καταπολιανής στην Πάρο, της Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό, της Παναγίας Σουμελά και τα αντίστοιχά τους πανηγύρια  αποτελούν «προσκυνήματα» πανελλήνιας εμβέλειας. Τόσο αυτά τα πανελλήνια προσκυνήματα, όσο και τα μικρά τοπικά πανηγύρια που συγκεντρώνουν τους κατοίκους ακόμα και του μικρότερου χωριού  έχουν την ίδια θρησκευτική και επικοινωνιακή σημασία και βαρύτητα.

Η λαϊκή πίστη είναι ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής και εκδηλώνεται με την τέλεση θρησκευτικών τελετών και πανηγυριών. Πρόκειται για το έθιμο εκείνο που έχει αντισταθεί στην ελληνική ύπαιθρο περισσότερο στο χρόνο, ανεξάρτητα από τις διαφοροποιήσεις που έχουν υποστεί.

Την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου μεγάλα πανηγύρια διοργανώνονται και αποτελούν ευκαιρίες, εκτός από την έκφραση του θρησκευτικού συναισθήματος, για κοινωνική συναναστροφή, εμπορικές πράξεις και συμφωνίες, διασκέδαση και επιστροφή των αστών αλλά και των ξενιτεμένων συντοπιτών στην ιδιαίτερη  πατρίδα.

Την ημέρα αυτή φροντίζουν όλοι οι ξενιτεμένοι που είναι διασκορπισμένοι στα πέρατα του κόσμου να βρεθούν στα χωριά τους, για να  προσκυνήσουν στη χάρη της Παναγίας, να συναντηθούν με αγαπημένα πρόσωπα, που λείπουν καμιά φορά πολλά χρόνια στην ξενιτιά, την παραδοσιακή διασκέδαση να θυμηθούν και να απολαύσουν, ανασύροντας από τη μνήμη  τα  παιδικά τους χρόνια, εποχή με άλλη κοινωνική κουλτούρα.

Η Παναγία κατέχει υψηλή θέση στη συνείδηση και την ψυχή του ελληνικού λαού, η οποία αντανακλάται σε πολλά επώνυμα, για να εκφράσει έτσι τη μεγάλη του ευλάβεια και πίστη προς την Πλατυτέρα των Ουρανών.

Παναγιά η Αμπελακιώτισσα, Προυσσιώτισσα, Πορταρίτισσα, η Κυρά,  Τσαμπίκα της Ρόδου,  Ποταμίτισσα,  Παντάνασσα,  Βλαχερωνίτισσα,  Παμμακάριστη,  Παρηγορήτισσα, Φαναριώτισσα, Φανερωμένη, Σπηλιώτισσα, Χιλιαρμενίτισσα και εκαταντάδες άλλες ονομασίες δηλώνουν την πίστη των Ελλήνων στην Κυρά τους που τον Δεκαπενταύγουστο τους ενώνει , τους συγκεντρώνει στους χιλιάδες ναούς και τους εμψυχώνει με τη δύναμη του Θεού.

 

Παναγιώτης Νάκας  (Συντάκτη της εφ. Αγγελιοφόρος της Ηπείρου)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

four + 10 =